Pus Parkı

Bu mevsim selamsız sabahsız
Bu hava geceleri suratsız
Bu soğuk cennet ıssızlığı
Bu asfalt yalnızlar çiftliği
Bu lamba sevda gizleyen
Bu sevda ateş söndüren
Bu kız büyüyüp ölecek
Bu bebek anasına küsecek
Bu mazlum benden davacı
Bu leylek cinnet tellalı
Bu camekan intihar meyilli
Bu kırmızı kaderin oyunu
Bu vagon yayan astronot
Bu dilenci son Vizigot
Bu yaprak ayıp örter
Bu uçak bomba sever
Bu ses ‘Tanrı' diyor Ulu
Bu kadın gözlerinden kirli
Bu kibrit yanarsa ısınacak
Bu eşkıya barış sıkacak
Bu İstanbul beyefendi katili
Bu zenciler sizli bizli
Bu şarkı bizi hatırlatır
Bu şehir iki kişiliktir
Bu pus benim nefesim
Bu benim kimsesiz halim…

Sonbahar Sevdiren

Ne tez solmuş bahtım avucunda

Ahir şeddeye muhtaç olmaz.

Sana bulanmış yazgıma diretme

Aşkın tehiri olur, terki olmaz.

Dudakların kızıl goncadan fazlası

Bir şiir doğar senden, serdarca

Geceyi yırtar heceleri, endişelenme

Teşbihin hakkı olur, hatası olmaz.

En güzel gülüşünü kendine demle

Yüzün kasımda çocuk, başkentte sıcak

Ülkede namlı ölüm yok deme

Zevalin elçisi olur, sen gibisi olmaz.

Yoktu sana kadar ‘bir Allah’ın kulu’

Senden öncesi bican sonrası bir can

Yetim düşüm Olduran'a teslim

Kabulü yanın olur, ateş olmaz.

Asya'nın Kızı

Sayım, kıyım, sayım, kıyım

Uygar benliğim, ilkel yanım

Sehpada güzel çiçekler

Lakin mihrabım ateş

Umurumun aklı yarım

Asya’dan sevmeli Asya’dan

Han susarken…

Diyar diyar hasta bedenler

Küf tutmuş sevgi dediklerini

Korkuları bağışlamaz talihli eller

Bilmezler Meryem nereli?

Asya’da sevmeli Asya’da

Güneş doğarken…

Felek göğe değmeden uzanır yanıma

Zaten meşk de kesat

Ah’a doymaz olsun gönlüm

Kınında asırlık ızdırap

Asya’yı sevmeli Asya’yı

Soluk alıp verirken…

Sırr-ı İmtihan

Bırak beni efendim

Semahında inceldi bileklerim

Başım dönmüyor huzurunda artık

Vasfına iman ettim

Us(l)andım esmer narında

Suretinde sebebim bildim

Bırak beni efendim

‘El değmemiş’ emeğini giyindim

Fazlarım sana uyarlı

Zahir mana dolmadan

Bırak beni efendim

Gecene şavkı düşmeden yaman güllerin

Zihnimi Yunus’un ‘boşa’ zannı sarmadan

Kansız ihtilallerin meşhur faili olmadan

Düşmeden yüzüm, dolmadan gözüm

Kopmadan Hafaza’nın kaleminde kıyametim

Beni bırak efendim

Bırak beni pirim

Yemin olsun oniki imamı öğreneceğim

Ulu ozanlarla savaşım bir

İkrarımı Halep’ten getireceğim

Bu secdegahım maşuk için sanılır

Kerametin bilmeyecek nadan değilim

Islah olmaz düşlerim ayan olmadan

Hatrımda şimdilik, handem yad olmadan

Ateşim masumların yüzünü yakmadan bırak

Minnetin beni zehre boğacak

Tutkun, çağımda düşük yapacak

Kayıtsızlığın sırr-ı imtihan

İlmim çarmıhlara dolanacak!

Evlerinin önü bitmeyen türkü

Hakikat makamı ağıt söylerim

Sesim bağrımdan yanık...Hayır değil

Bağrım ateşi cehenneme az gelir.

Bağrım ateşi bir dem sönsün

Beni bırak beyim.

Su(ç)suz Türkmenim

Görklü Tanrım böyle buyurdu
Güneş bir emireri, ondan kavurdu
Güneş tepede katmer katmer
Kuyulara su, Türkmene baht ver!
Adım asil, çağım katil
Sahipsizliğim Hakk'tan
Ahımla biter bu devir!
Öcüm bir degil bin
Fikrim sulh degil kin.
Balama kabri elimle açıyorum
Bana aldığım soluk zehir.

İffetsiz gölgeler bile
Dayandı garip boğazıma
Birkaç asırlık kan verdim toprağa.
Gök yeleli kahramanım nerde?
Gök yelelim belki beşikte
Belki süt istiyor anasından
Anası canını arıyor
Sapkın ayaklar altından.

Yaz günü, temmuzda
Nifak savurdular sokağıma.
Mezhepsizler bize gayrılık biçtiler
Yıktılar, yaktılar direğimi
7 kıtaya tamah etmeyenler.
Neft varmış ayağımda
Burnumdan getirdiler.
Neft değil suya açım
Sesimi arap pazarında sattılar,
Tanrım sana el açtım.
Gazabını göster kün vakti
İmansız iri göğüsleriyle
Kahret ağzı eğrileri.
Gözleri kara delik bunların
Gözleri pis çukur
Gözleriyle hakkı vururlar
Dindiren yok, ateşimiz yanar durur.

Yirmiüçün Sonunda

Yürmiüçün sonunda bir gecenin başında
Süzülürken gözlerin üzerimde
Bir yaman edayla savruldu yıldızlar
Aya kaldı gece çırılçıplak
Zamirleri doğradı ulu orta bir bıçak
Sen’i bıraktı kan revan
Gerisi başka dillere mübah
İlahi sırra böyle gideceğim
Sen deyip yarım akıl susarak


Şüphe emziren iklimler geçirdim
İklim gaybın küçüğü gibiydi.
Kara saçlarında üvey ak,
Apaydın yüzünde kahpe çizik oldu da
Sus pus iklimler geçirdik
İklim biz’in örtüsü gibiydi.


Yirmiüçün sonunda
Bir lacivert geceydi.
Birkaç adım öteydi esaretin
Attım, ayak sesim korkak
Gidişlere tövbeli bir inatla
Can aldık, gökten utanmayarak
Defalarca dirildi yerli yersiz
‘Ben’ dedim bu, elinden tutmalı!
Elleri onmaz bir tevekkülde
Elleri kurak…

Cadde Başında

Ben nisanı hüzne kurmuşum 

Tik tak tik tak çalar sinemde 

Havası soğuktur, rüzgarı yutmuşum 

Eser de yangınım çoşar senemde


Cadde başında durmuşsun 

Yalnızlığıma bakan yamacında 

Yorulmuş sabrıma gölge ararken 

Üç direk bir garip çatı altına 

Oturmuş da bir bey olmuşsun 

Yoluma ferman verir ellerin...


Vara yoğa öfkem bulunur benim 

Tutup onu aramıza koymuşum 

Kurşun gibi yağmasına bakma 

Az sonra kanadı kırılır her sitemin 

Bir ben kalır masada bir de ellerin 

Lat ve Uzzaya acımaz ellerin...


Nasipmis cehrene dünya gözüm 

Bir kerahat vakti haram ile bir hoşum 

Ne uzak ne yakın gibisin 

Ne bildik ne yabancı gelir iklimin 

Aklımın terkine seyirci Çalap 

Karşımda bir rahmet bin azap 

Önceden görmüş yazgımı ellerin 

Kenan ilinde kaybolası ellerin...