Selami Aynur'a

Halep’ten ahd-ü aman varınca ocağa
Ateş düştü gönlüne, sarıldı sancağa.

Kalu Belada mazlumun cefası Türk’e verildi 

Zira buna talip tek ırk o idi.

Corc’un kirli elleri Türkmen’in boynunda 

Küfrü ile kanlı şafak istiyor, 

Kayı reisinin istirahat yurdunda. 

Durmak yiğide ardır; Zülfikar ister 

Silah nedir? Sade küsürat. Bu cenk iman ister! 

Sultan Alparslan hala oradadır ordusu başında

Din ile töre tümen tümen ardında. 

Yedi iklimin garezi Türk’e oldu da ne oldu? 

En-Nur şahit, akıttığı zehirde boğuldu. 

Tanrı İslamı da Türklüğe karınca 

Arşa hak kubbesi dikti; 

Ne mazlum garip kaldı ne yerdeki karınca. 

Ey farzdan dönen korkak bedevi! 

Kavli cihad olanı bitti mi sandın?

İblise tokat çalanı yitti mi sandın?

Selameti ismiyle bir Çepni eri getirecek!

Yusuf yüzlüler bir olup bu defteri dürecek.

Hızır’ın yoldaşı, Türkmeni tek komaz

Takvasına şehadet bulaştı, gayrı övgü olmaz. 

Bir Selami vurmayla üstün mü olunur? 

İ’la-yı Kelimatullah… Zafer Türksüz olmaz! 

Ne kuvayi bitti ne Misak-ı Milli;

Kaya Alpoğlu öğretti, o ilk fetihti. 

Halep orda oldukça arşın ülkümüzü ölçemez. 

Şehit mührü vuruldu kaç kere
O yurt kimseye yar edilmez!