Bülbülün Aslana Yakarışı

Aynı zaman,

Güvercinler beslerken süslü avluda

Art niyetini bana taşıttı yıllarca.

Sahra’mdan ayrı bülbüldüm

Rüzgârda şüphe kızdırıp büyüdüm

Esen şüphede ağır bir kırım vardı

Bir de kırımı pussuz havada seven insanlar
Zeytin dalından büyüktü yüküm

Süslü avlu değil bir sevda peşine düştüm.
/.../

Gökkube fersah fersah lacivert iken

Küçücük dünyama nefes diye asılı iken

Tıka basa bir aslan haşmeti doldurdu semamı

Ciğerimi buldum kabarıp sönen…

İş olsun diye cömertçe uçmak değil ya işim

Kanat çırptımsa ışıklı sokaklar ağzında, ayaz kaygısında

Perçeminde bir kere hisset diye

Lanet gökdelen camlı bu şehir bize göre değildi

Bayat suyu, plastik kapları, kirli insan akisleri

Ejderha olsa baş edemezdi.

Dişiliğime göre değil bu parklar

Son dönencede seni gördüğüm yere gidelim

Arşa yakınken ben

Duydum suretin nasibimmiş, gidelim…

Bir kafeslik drama hibe etme nefesimi;

Ne medeni balçığa batalım seninle

Ne moral olalım kireç kokulu evlere

Emsali umuda dönsün aşkımın

Çile diye seni öteyim, sevda diye, hüzün diye

Bahar diye, şiir diye, naz diye, söz diye...